अत्रिः क्षिणा कालकर्णकामिकायुग्रयेक्षराः।
तुध्यामध्यगताः स्युर्भ्यं वटमूलनिवासिने।।26.2।।

शुकः प्रोक्तो मुनिश्छन्दोऽनुष्टुप्च समुदाहृतम्।
दक्षिणामूर्तिरुद्रोऽस्य देवता समुदीरिता।।26.4।।

मन्त्री कुर्यात्षडङ्गानि जातियुञ्जि समाहितः।
कालिकश्रुतिदृग्गण्डद्वयनासास्यके दश।।26.6।।

मुद्रां भद्रार्थदात्रीं सपरशुहरिणां बाहुभिर्बाहुमेकं

जान्वासक्तं दधानो भुजगवरसमाबद्धकक्ष्यो वटाधः।

आसीनश्चन्द्रखण्डप्रतिघटितजटः क्षीरगौरस्त्रिणेत्रो
दद्यादाद्यैः शुकाद्यैर्मुनिभिरभिनुतो भावशुद्धिं भवो वः।।26.8।।

द्वात्रिंशदयुतमानं

जप्याच्च जुहोतु तद्दशांशमितैः।

दुग्धाप्लुतैस्तिलैर्वा
साज्येन पयोन्धसा द्वयेनापि।।26.10।।

जीवशिखिकर्णरेफा

न्प्रतिवीप्स्य प्रादिकांश्च पुनरपि तान्।

मेधाप्यायिनियान्तां
स्तानेव तरान्तिकान्सतनुरूपान्।।26.12।।

ऋषिरस्याघोराख्यः

संप्रोक्तस्त्रिष्टुबुच्यते च्छन्दः।

रुद्रोऽप्यघोरपूर्वः
समीरितो देवता तथास्य मनोः।।26.14।।

कदृगास्यकण्ठहृन्ना

भ्यन्धूरुषु जानुजङ्घयोः पदयोः।

एकादशधा भिन्नै
र्मन्त्रार्णैर्न्यसतु विग्रहे मन्त्री।।26.16।।

कालाभ्राभः कराग्रैः परशुडमरुकौ खड्गखेटौ च बाणे

ष्वासौ शूलं कपालं दधदतिभयदो भीषणास्यस्त्रिणेत्रः।

रक्ताकाराम्बरो हि प्रवरघटितगात्रोऽरिनागग्रहादी
न्खादन्निष्टार्थदायी भवदनभिमतच्छित्तये स्यादघोरः।।26.18।।

घृतावसिक्तैस्तिलतण्डुलैश्च

जयावसाने जुहुयाद्दशांशम्।

घृतप्लुतैर्वाथ हविर्भिरेवं
तावत्प्रजुह्वन्समुपैति कामान्।।26.20।।

मन्त्राक्षरत्रयोद्य

द्दलमध्यदलाग्रकं च तद्बाह्ये।

वह्निपुटाश्रिसामाश्रित
कवचास्त्रं प्रतिविलिख्य यन्त्रमिदम्।।26.22।।

अङ्गावृतेरनु च हेतिभिरीरिताभिः

पश्चाच्च मातृभिरथापि दिशाधिनाथैः।

संपूजयीत विधिनेति षडक्षरोक्त
मार्गेण वा मनुपरिस्फुरणाय मन्त्री।।26.24।।

सितकिंशुकनिर्गुण्डी

कनकापामार्गजन्मनां समिधाम्।

पृथगपि सहस्रहोमा
न्निग्रहमोक्षोऽचिराद्ग्रहाणां स्यात्।।26.26।।

षट्कोणे कर्णिकायां स्फुरयुगलवृतां साध्यगर्भां च शक्तिं

कोणाग्रे प्रस्फुरद्वन्द्वकमथ विलिखेन्मन्त्रवर्णान्दलेषु।

षड्वेदद्वन्द्वषड्वेदकचतुर्युगष(?)ट्संख्यकान्बाह्यषट्के
वर्मास्त्रार्णां तदेतद्ग्रहगदभयहृद्यन्त्रमाघोरमाहुः।।26.28।।

तस्मादघोरास्त्रमनुं प्रजप्या

त्समर्चयेत्तद्विहितं यथावत्।

हुनेच्च तेनैव समस्तवाञ्छा
संसिद्धये चाथ विमुक्तये च।।26.30।।

ऋषिरस्य कहोलाख्य

श्छन्दो देव्यादिका च गायत्री।

स्याद्देवता च मृत्युं
जयरुद्रोऽङ्गान्यथाचरेद्भृगुणा।।26.32।।

जप्तव्योऽयं मन्त्रवर्यस्त्रिलक्षं

दीक्षापूर्वं होमकृत्स्याद्दशांशैः।

दुग्धाज्याक्तैः शुद्धखण्डैर्गलूच्या
गुर्वादेशात्साधको हव्यवाहे।।26.34।।

इति जपहुतार्चनाद्यैः

सिद्धो मन्त्रोक्तमूर्तिविहितमनुः।

संभावयेन्निजान्त
र्योगं कृत्यापमृत्युनाशकरम्।।26.36।।

ऊर्ध्वाधःप्रोतपद्मद्वयदलनिचितैरक्षराद्यैर्ध्रवाद्यै

राद्यन्तैर्मन्दमन्दप्रतिगलितसुधापूरसंसिच्यमानम्।

ईशानं सूक्ष्मरूपं विमलतरसुषुम्नान्तरा संनिषण्णं
ध्यायन्नाप्नोति रोगैर्नियतपरिहृतः संजपाद्दीर्घमायुः।।26.38।।

इति कृतयन्त्रविभूषित

मण्डलमध्ये निधाय कलशमपि।

आपूर्य चाभिषिञ्चे
च्छ्रीवश्यकरं ग्रहाभिचारहरम्।।26.40।।

यस्तु वह्नौ जुहोत्येवं यावत्संख्येन साधकः।
तावत्संख्यैः सुधाकुम्भैरग्निः प्रीणाति शंकरम्।।26.42।।

मन्त्रान्ते साध्याख्यां

पालययुगलं प्रतीपमपि मन्त्रम्।

प्रोक्त्वा समापयेन्मनु
मयमपि मृत्युंजयाह्वयो मन्त्रः।।26.44।।

चतुरङ्गुलपरिमाणै

रमृताखण्डैरथार्कसाहस्रम्।

जुहुयाच्च दुग्धसिक्तै
रारोग्यायायुषे च लक्ष्म्यै च।।26.46।।

तीव्रे ज्वरे घोरतरेऽभिचारे

सोन्मादके दाहगदे च मोहे।

तनोति शान्तिं नचिरेण होमः
संजीवनं चाब्दशतप्रमाणम्।।26.48।।

निजजन्मदिने शतं शतं यो

जुहुयाद्द्रव्यवरैः ससप्तसंख्यैः।

मधुरैरपि भोजयेच्च विप्रा
नभिवाञ्छन्नियमेन दीर्घमायुः।।26.50।।

दूर्वात्रितयैर्जुहुया

न्मन्त्रविदेकादशाहुतीर्दिनशः।

जित्वापमृत्युरोगा
न्प्रयात्यसावायुषश्च दैर्घ्यमपि।।26.52।।

सितसिद्धार्थसहस्रा

हुत्या नश्यन्त्युपद्रवा ज्वरजाः।

तद्वदपामार्गहुता
मृत्युंजयमप्यरोगतां लभते।।26.54।।