सर्गादर्कः क्षतो विंशतियुगमयुतं शान्तगं चन्द्रबिम्बं

श्रीबाहुः शुक्लमेदोहरिशयनहकारा मनुः श्रीकराख्यः।

ऋष्याद्या वामपङ्क्तीरहिरपि पुनरङ्गानि यान्तैर्हुमन्तै
र्भीषत्रासप्रमर्दप्रसहितगदितध्वंसरक्षैर्द्विरुक्तैः।।22.2।।

दुग्धाब्धिद्वीपवर्यप्रविलसितसुरोद्यानकल्पद्रुमाधो

भद्राम्भोजन्मपीठोपरिगतविनतानन्दनस्कन्धसंस्थः।

दोर्भिर्बिभ्रद्रथाङ्गं सदरमथ गदापङ्कजे स्वर्णवर्णो
भास्वन्मौलिर्विचित्राभरणपरिगतः स्याच्छ्रिये वो मुकुन्दः।।22.4।।

आराध्य चैवं विधिना च विष्णुं

मन्त्री पुनर्होमविधिं करोतु।

श्रीदुग्धवृक्षोत्थसमिद्भिरब्जैः
साज्येन दौग्धेन च सर्पिषा च।।22.6।।

द्रव्यैस्तैः प्रतिजुहुयाद्दशांशमानै

राचार्यं पुनरपि पूजयेज्जपान्ते।

संप्राप्नोत्यपरिमितां श्रियं च कीर्त्ति
कान्तिं वा चिरमनुरज्यते च लोकैः।।22.8।।

परिपूजयेच्च विप्रां

स्तेषु दिनेषु स्वशक्तितो भक्त्या।

अपमृत्युरोगपापा
न्विजित्य स तु दीर्घमायुराप्नोति।।22.10।।

एवं प्रोक्तैः प्रतिजपहुतार्चादिभिर्मन्त्रमेनं

भक्त्या यो वा भजति मनुजो नित्यशः सोऽचिरेण।

इष्टैः पुत्रैर्धरणिधनधान्यादिभिर्हृष्टचेताः
स्यादप्यन्ते परमपरिशुद्धं परं धाम विष्णोः।।22.12।।

वाक्यं प्रोक्त्वा हृदाख्यं तदनु भगवतेयुग्वराहं च रूपा

येत्युक्त्वा व्याहृतीनामुपरि च पतये भूपतित्वं च मेऽन्ते।

देहीत्याभाष्य दान्तः सुमतिरथ पुनर्दापयस्वेति हान्तं
प्रोक्त्वा तारादिकं प्रोद्धरतु मनुवरं तत्र यस्त्रिंशदर्णम्।।22.14।।

अस्यैकश्रृङ्गो हृदयं शिरश्च

व्योमोल्कतेजोऽधिपतिः शिखा च।

स्याद्विश्वरूपं कवचं महाद्यो
दंष्ट्रोस्त्रमुक्तं स्वयमेव चाङ्गम्।।22.16।।

जान्वोरापादमुद्यत्कनकमिव हिमप्रख्यमाजानु नाभेः

कण्ठादानाभि वह्निप्रभमथ शिरसश्चार्गलं नीलवर्णम्।

मौलेर्व्योमाभमाकं करलसदरिशङ्खासिखेटं गदा श
क्त्याख्येष्टाभीतियुक्तं प्रणमत वसुधोल्लासिदंष्ट्रं वराहम्।।22.18।।

हेमप्रख्यं पार्थिवे मण्डले वा

नीहाराभं नीरजेऽग्नेस्तदाभम्।

वायोः कृष्णं द्युप्रभं वा दिविस्थं
क्रोडं व्याप्तं सत्यसंस्थं यजेद्वा।।22.20।।

प्राग्दक्षिणप्रत्यगुदग्दिशासु

चत्वारि चाङ्गानि यजेत्क्रमेण।

अस्त्रं विदिक्षूर्ध्वमधश्च चक्रा
द्यस्त्राणि पूज्यानि वराहमूर्तेः।।22.22।।

दंष्ट्रायां वसुधां सशैलनगरारण्यापगां हुंकृतौ

वागीशीं श्वसितेऽनिलं रविशशी वाह्वोश्च दक्षान्ययोः।

कुक्षौ स्युर्वसवो दिशः श्रुतिपथे दस्रौ दृशोः पादयोः
पद्मोत्थो हृदये हरिः पृथगमी पूज्या मुखे शंकरः।।22.24।।

ध्यानादपि धनसिद्धि

र्मन्त्रजपाच्चाधरो भवेत्सधरः।

जपपूजाहुतविधिभि
र्मङ्क्षु नरो धनधरेन्दिरावान्स्यात्।।22.26।।

हरिस्थेऽर्केऽष्टम्यामथ सितरुचौ कोलवपुषा

सितां गव्यैः सर्वैर्युतमयुतजप्तामपि शिलाम्।

उदग्वक्त्रो मन्त्री मनुजपरतः स्थापयतु ता
मयत्नं क्षेत्रेषु द्रुतमरिनिरोधं शमयति।।22.28।।

आराध्य चाष्टोर्ध्वशतप्रमाणं

साज्येन मन्त्री हविषाथ तेन।

सत्पारवारं जुहुयाद्यथाव
त्क्षेत्रोत्थितापत्प्रशमं प्रयाति।।22.30।।

हुतक्रियैवं दिवसैश्च सप्तभि

र्विनाशयेद्भूमिविवादसंकटम्।

परेतवेतालपिशाचडाकिनी
समुत्थितां वा विकृतिं विधिस्त्वयम्।।22.32।।

नृपतरुसमिधामयुतं

मन्त्रेणानेन यो हुनेन्मन्त्री।

गृहयात्रास्य न सीदे
त्क्षेत्रादिकमपि च वर्धते क्रमशः।।22.34।।

मन्त्रेणानेन सर्पिर्जुहुत दशशतं मण्डलात्स्वर्णसिद्धिः

स्वाद्वक्तेनाञ्जलिन्या अपि कुसुमसहस्रेण वा वाससां च।

लाजानां कन्यकाया अपि च मधुमतां होमतो वाञ्छितायाः
सिद्धी रक्तोत्पलानामपि मधुरयुजां स्याद्धुताच्छ्रीः समग्रा।।22.36।।

तारेऽमुमपि लिखित्वा

तद्बाह्येऽनलपुरं समापुटितम्।

तद्बाह्ये च चतुर्दल
मब्जं स्यात्तद्बहिस्तथाष्टदलम्।।22.38।।

रन्ध्रेष्वङ्गमनूनपि

दलमूलेऽष्टार्णकेसराणि लिखेत्।

अष्टावष्टौ दलमनु
सूकरमन्त्रस्य चाक्षरान्क्रमशः।।22.40।।

व्यञ्जनकिञ्जल्केऽन्त्ये

द्वौ द्वौ त्रयमन्त्यके दले विलिखेत्।

ताहमहीकोलार्णैः
प्रवेष्टयेत्साध्यवर्णपरिपुटितैः।।22.42।।

अष्टसु शूलेषु तथा

वाराहं वासुसेनसंवृत्तम्।

लाक्षाकुङ्कुमचन्दन

लघुकर्पूरैः सरोचनैर्विलिखेत्।।

गोशकृदम्भोयुक्तै
र्लेखिन्या हैमया दिने प्रवरे।।22.44।।

मन्त्री समास्थाय वराहरूपं

साध्यप्रदेशे निखनेच्च यन्त्रम्।

स्थिराख्यराशावभिवाह्य कोल
मङ्गानि दिक्षु क्षिपतां यथावत्।।22.46।।